آدم ها مثل کتاب هستند: بعضی از آدم ها جلد زرکوب دارند . بعضی جلد ضخیم و بعضی جلد نازک. بعضی از آدم ها با کاغذ کاهی چاپ می شوند و بعضی با کاغذ خارجی . بعضی از آدم ها ترجمه شده اند. بعضی از آدم هاتجدید چاپ می شوند و بعضی از آدم ها فتوکپی آدم های دیگرند. بعضی از آدم ها با حروف سیاه چاپ می شون

عیب کار این جاست که ما آنچههستیم را با آنچه باید باشیم اشتباه می کنیم.در حالی که آنچه هستیم نباید باشیم. به خاطر داشته باشیم که: عمر کوتاه است رسیدن به خواسته هایمان را طولانی نکنیم. راه هموار است آن را پیچیده نکنیم. نگه داشتن دوستان خوب گرانبهاست به سادگی از دست ندهیم. سخن گفتن سهل است گوش کر

سیزده نکته برای زندگی از گابریل گارسیا مارکز: 1. دوستت دارم نه بخاطر شخصیت تو بلکه بخاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا میکنم. 2. هیچکس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث ریختن اشکهای تو نمیشود. 3. اگر کسی تو را آنطور که می خواهی دوست ندارد به این معنی نیست که با تما

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد فریبنده زاد و فریبا بمیرد شب مرگ تنها نشیند به موجی رود گوشه ای دور و تنها بمیرد در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

آب رادیاتور ماشین بخور محتاج نامردان نباش! آدم دیوانه را بنگی بس است خانه پرشیشه را سنگی بس است! اتوبوس من غصه نخور، منم یه روز بزرگ میشم ! ( ژیان ) اگر از عشقت نكنم گریه و زاری به جهنم كه مرا دوستم نداری ! اگه الله كند یاری چه اف باشد چه سوسماری ! اگر خواهی بمیری بی بهانه بخور ماست و خیار و هندوانه

فکر میکنید اگر در دوره حافظ , سعدی , فردوسی و... تلفن بود اونم از نوع منشی دار , منشی تلفن خونشون چی میگفت؟!......پیغامگیر حافظ:رفته ام بیرون من از کاشانه خود غم مخور/ تا مگر بینم رخ جانانه خود غم مخور/ بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پیام/ زان زمان کو باز گردم خانه خود غم مخور..پیغامگیر سعدی:از آوای

ﮔﺎﻧﺪﯼﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ : ﺧﻮﺏ ﻣﻦ ، ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ ..... ﺯﯾﺎﺩ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﯾﻢ ﻭ ﺯﯾﺎﺩ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﯾﺦ ﻣﯽ ﺯﻧﯿﻢ . ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺁﻧﮑﺴﯽ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ، ﻣﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺁﻧﮑﺴﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ . ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ﺑﺴﺎﺯﯼ ﯾﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﯾﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﯾﺎ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﺖ . ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﻭ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ

پدر جان ترک ما کردی و رفتی جهان را در نوا کردی و رفتی دل ما را زدی از غصه آتش به هجران مبتلا کردی و رفتی ای پدر رفتی ولی حالا زمان آن نبود گفته بودی میروم ما را همی باور نبود آمدند خیل کسان در ماتمت بر سر زنان لیک دیر آمدند دیگر زمان آن نبود از تمامي دوستان خواهش ميكنم برا

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست گفت مستی زان سبب افتان و خیزان میروی گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست گفت می باید تو را تا خانه قاضی برم گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست گفت نزدیک است والی را سرای آنجا شویم گفت والی از کجا

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته بجاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد